- جلو تر با مربی و مسؤولان مهد کودک تماس بگیرند و اطلاع دهند که کودک چه روز و چه ساعتی به مهد کودک می آید.
- روز اول مهد کودک، والدین و کودک باید زود تر از موعد به مهد کودک برسند، دیر رسیده همیشه مضر است.
- بدترین کار این است که مادر و پدر پشت در کلاس بایستند.
- بهترین کار این است که مادر یا پدر زود به خانه بر گردند و در محیط مهد کودک نمانند.
دائم نباید به کودک اعلام شود: «کاری نداری؟... من برم دیگر؟... دارم میروم ها...»
- سر ساعت و حتی کمی هم زودتر دنبال کودک بیایند.
- فقط با سؤال کوتاه: «خوب امروز چه طور بود؟» یا « خوب، چه خبر؟» پرسش کنند.
- بگذارند خود کودک از روز اول مهد کودک صحبت کند و با سؤالات مختلف او را دچار استرس نکنند.
- برای آرام کردن کودک از دادن وعده های دروغین به او بپرهیزند:
«برایت بهترین هدیه دنیا را می خرم!»
- از نهدید کردن کودک بپرهیزیند:
- «وقتی پدرت برگردد، به او می گویم چه کارهایی کردی!»، «اگر برایت اسباب بازی خریدم؟!»
- از استفاده غلط از محبت بپرهیزند:
«اگر مرا دوست داشتی، این کار را نمی کردی!»
- از گریستن و تهدیدهای کودک نهراسند:
«اگر بروی خانه، من از ترس بیهوش می شوم!»
- نسبت به سلطه جویی های فعالانه ی کودک بی اعتنا باشند:
«مرا دوست نداری، وگرنه کنارم می ماندی!»
نسبت به سلطه حویی های نافعال کودک هم بی اعتنا باشند:
«دارم مریض می شوم!»، «بی حال هستم!»
- کودک را مطمئن کنند که مربیان و مدیران مهد کودک در این جا بیشتر از پدر و مادر مواظب او هستند و خیلی واردتر از پدر و مادرند تا خیالش راحت باشد.
مربیان محترم بهتر است بدانند که:
- خود را با نام کوچک به کودک معرفی کنند.
- اسم کوچک کودک را به خاطر بسپارند و او را با احترام با نام کوچک بخوانند: «علی جان»، «مهدیه خانم»، «مهسا جون»، «آقا پوریا» ...
- صمیمانه و در عین حال بسیار جدی از والدین بخواهند که هر چه زود تر مهد کودک را ترک کنند و مراسم خدا حافظی بر پا نکنند!
- کودک یا گروه کودکان روز اولی را خیلی زود با قسمتهای مختلف مهد کودک، حتی آشپزخانه و دستشویی ها آشنا کنند.
- اگر کودک صحبتی کرد یا سؤالی پرسید، فعالانه به او گوش فرا دهند: «به سویش خم شوند، رابطه ی چشمی با او برقرار کنند، و با سر و حرکات بدن و حتی لبخند نشان دهند که دارند صحبت او را می شنوند!»
- به طور کلی واکنش های متناسب چهره ای و بدنی به کودک نشان دهند.
- امتحان کنند که اگر کودک دوست داشت، او را لمس کنند یا در آغوش بگیرند.
- کودکان کوچکتر را حتماً لمس کنند و در آغوش بگیرند.
- پاسخ کلامی مربی باید پر از احساس واقعی، با سبکی کودکانه و قابل فهم و درک کودک باشد.
- اگر پاسخ سؤال کودک را می دانند با صداقت و سادگی کوتاه پاسخ دهند و در صورتی که پاسخ سؤال کودک را نمی دانند با شجاعت بگویند: «نمیدانم، ولی سعی می کنم جوابش را برایت پیدا کنم.»
- به کودک آزادی کامل بدهند تا از هر کجا که دلش می خواهد صحبت کند و میان حرف کودک نپرند.
- تقاضای انجام هر کاری را از کودک با طرح سؤال از او بخواهند:
«دلت می خواهد یک قصه شیرین برایت بگویم؟»
«می خواهی با این وسایل بازی کنی؟»
«دوست داری این کتابها را ببینی؟»
«می خواهی با یکدیگر به دستشویی برویم؟»
- به کودکانی که بی تابی می کنند، بگویند:
«برای ما مهم این است که کار دلخواه تو انجام شود.»
- برای کاهش دلشوره و استرس کودک و حفظ ثبات عاطفی او، باید بین مربیان و دست اندرکاران مهد کودک، هماهنگی های لازم وجود داشته باشد.
- مربیان عزیز و مدیران و دست اندرکاران گرامی مهد کودک، بهتر است نسبت به نیازها، خواسته ها و علاقه مندی ها و مسایل و مشکلات کودک حساس باشند و اقدام مناسب را به عمل آورند:
«راستی دوست داری این کتابها را که داشتی نگاه می کردی، از نزدیک ببینی؟»، «دوست داری با این اسباب بازی ها که دست بچه ها بود، بازی کنی؟»
- کودک را حتی القدور در انجام کارهای مربوط به خودش مشارکت بدهند: «بیا بند کفشهایت را با هم ببندیم.»
- کودک را مطمئن کنند که همه با او دوست و مهربان هستند.
- کودکان شیطان و بی قرار شناسایی شده! را از اطراف کودک جدید دور کنند!
- کودکان مهربان را به کودک جدید نزدیک کنند!
- کودک را کطکئن کنند که اجازه ی خوردن آب و خوراکی و دست شویی رفتن را، هر وقت که بخواهد، دارد.
- به کودک اطمینان بدهمد که هر وقت کاری داشت، به کمک او می شتابند.
- به کودک بگویند که اگر روزی دیر به مهد کودک رسید، جایش محفوظ است، گرچه بهتر است سر وقت بیاید.
- حتماً کودک را مطمئن کنند که اگر روزی در خانه ماند، هم چنان جایش خالی است و همه منتظر دیدار او هستند.
(برگرفته از سری کتابهای با کودک خود چه کار کنم)