پروردگارا ببخش مرا كه ...
پروردگارا ببخش مرا كه از تمسخر ديگران لذت بردم .
پروردگارا ببخش مرا كه براي رسوا كردن ديگران تلاش كردم .
پروردگارا ببخش مرا كه ناداني ديگران را به رخشان كشيدم .
پروردگارا ! ببخش مرا كه همه اش دعا كردم خدايا مرا از شر خلق دور بدار و يك بار نگفتم خلقت را از شر من دور دار .
پروردگارا ! ببخش مرا كه فكر و دلم از تو عزلت گزيد و از گناه نه .
پروردگارا ! ببخش مرا كه هر چه با من مدارا كردي ، من بر تو خيره سري كردم .
پروردگارا ! ببخش مرا كه آن قدر كه بر بي منزلي و بي كاري و ... گريستم بر غم فراق از تو ، گريه نكردم .
پروردگارا ! ببخش مرا كه آن قدر كه به فكر زيبايي ظاهر و مد لباس و ... بودم به فكر زيبايي و طهارت باطنم نبودم .
پروردگارا ! ببخش مرا كه با رفتار زشتم ، ديگران را به دين بدبين كردم .
پروردگارا ! ببخش مرا كه در مجادله با اين و آن فهميدم كه حق با من نيست ، ولي به رو نياوردم .
پروردگارا ! ببخش مرا كه براي نظرات ديگران ، آن گونه كه حق شان بود ، ارزش قائل نشدم .
پروردگارا ! ببخش مرا كه با پرسش هاي مشكل از استادانم خود را در چشم ديگران بزرگ جلوه دادم و استادانم را تحقير كردم .
پروردگارا ! ببخش مرا كه توان حل مشكل ديگران را داشتم ، ولي سكوت كردم و گفتم دردسر نمي خواهم .
پروردگارا ! ببخش مرا كه آن قدر كه حسرت نداشته هايم را خوردم ، شاكر داشته هايم نبودم .
پروردگارا ! ببخش مرا كه اگر 1000 تومانم گم شده غصه دار شدم ! ولي نمازم قضا شد و آن قدر غصه نخوردم .
پروردگارا ! ببخش مرا كه واله و شيداي مخلوقات شدم و خالقيت را از ياد بردم .
پروردگارا ! ببخش مرا كه آن قدر كه غصه روزي ام را خوردم غصه آخرتم را نخوردم .
پروردگارا ! ببخش مرا كه مدام دروغ گفتم و توجيه كردم كه دروغ مصلحتي بود .
پروردگارا ! ببخش مرا كه خود را به خواب زدم تا از انجام كاري كه وظيفه ام بود شانه خالي كنم .
پروردگارا ! ببخش مرا كه با دروغ هاي مكرر خود زشتي دروغ را در ذهن فرزندم از بين بردم .
پروردگارا ! ببخش مرا كه آن قدر كه اهل حرف بودم اهل عمل نبودم .
